Αυτά τα ξέρατε για την πίτσα;

Η ναπολιτάνικη πίτσα αποτελεί την παλαιότερη μορφή fast-food στη Μεσόγειο

Η ιστορία της πίτσας ξεκινά από την αρχαιότητα, μερικοί την τοποθετούν στη νεολιθική εποχή. Μερικές χιλιάδες χρόνια πριν, ο άνθρωπος ασχολήθηκε με τη γεωργία, μάζευε τους σπόρους του σιταριού και μετά τους άλεθε και τρέφονταν με αυτούς.

Στην συνέχεια ανακάλυψε ότι μπορούσε να ζυμώσει με νερό τον αλεσμένο σπόρο και να τον ψήσει σε καυτές πέτρες.

Το επόμενο βήμα έγινε όταν ανακαλύφθηκε η αρχή του φουσκώματος της ζύμης και εφευρέθηκε ο πρώτος φούρνος. Οι άνθρωποι που το έκαναν αυτό άνοιξαν τον δρόμο για την κατάκτηση του ψωμιού, της πίτας και της πίτσας. Αυτά τα ψωμιά μερικές φορές ήταν εμπλουτισμένα με ελιές, μέλι, σταφίδες κ.λπ.

Κατά τα ιστορικά χρόνια, οι Ετρούσκοι χρησιμοποιούσαν τις πίτες σαν πιάτα και επάνω τοποθετούσαν το κυρίως φαγητό και στη συνέχεια το έτρωγαν μαζί.

Οι Έλληνες αντίθετα ανέπτυξαν μια σημαντική παράδοση στην προετοιμασία των πιτών: εκτός από τις ειδικές κριθαρένιες πίτες τα λεγόμενα αχίλλεια, υπήρχε επίσης η μάζα, μια μεγάλη πίτα που αποτελούνταν από μια ζύμη από κριθαρένιο αλεύρι με νερό και κρασί και η πλακούς, μια στρόγγυλη πίτα με τυρί, η οποία στην Αθήνα είχε μεγάλη επιτυχία.

Επίσης στην αρχαία Ρώμη μιλάνε για μία μεγάλη ποικιλία από πίτες: καρυκευμένες με ελαιόλαδο, λαχανικά και μέλι, με τυρί και σκόρδο, με πράσα και ρεβίθια, κλπ.

Γύρω στο 1000 μ.Χ. στη Νάπολη μιλάνε για το lagano και την picea: πρόκειται για ένα στρογγυλό ζυμάρι καλυμμένο με διάφορα υλικά και ψημένο στον φούρνο.

Τον 17ο αιώνα αρχίζουν να χρησιμοποιούν τον όρο πίτσα για να δείξουν την κλασική πίτσα που γνωρίζουμε και επίσης άλλους τύπους πίτας γεμιστές ή καρυκευμένες. Πρέπει όμως να περιμένουμε τον 18ο αιώνα για να έχουμε την πρώτη πίτσα με ντομάτα.

Όπως και να ‘χει, πάντως, η ημερομηνία-σύμβολο της πίτσας είναι το 1889, όταν ανακαλύφθηκε η πίτσα Μαργαρίτα. Σε αυτό το σημείο πρέπει να αναφέρουμε το επεισόδιο από το οποίο πήρε το όνομά της, αυτή η πίτσα.

Το 1889 ο βασιλιάς Ουμπέρτο Α΄ με τη βασίλισσα Μαργαρίτα επισκέφτηκαν τη Νάπολη. Η βασίλισσα ήταν περίεργη για την πίτσα. Δεν είχε φάει ποτέ, αλλά είχε ακούσει γι’ αυτή. Έτσι κάλεσε στο παλάτι τον πιο διάσημο παρασκευαστή πίτσας στη Νάπολη.

Ο παρασκευαστής ετοίμασε μερικές πίτσες ανάμεσα στις οποίες μία με μοτσαρέλλα, ντομάτα και βασιλικό δηλ. τα χρώματα της ιταλικής σημαίας. Αυτή η πίτσα ενθουσίασε ιδιαίτερα τη βασίλισσα Μαργαρίτα και έτσι ο παρασκευαστής της, της έδωσε το όνομα Μαργαρίτα προς τιμήν της βασίλισσας.

Στις μέρες μας η πίτσα είναι γνωστή σε όλο τον κόσμο ως αυθεντικός αντιπρόσωπος της γαστρονομικής ιταλικής κουλτούρας, συνώνυμο της μεσογειακής διατροφής.

Υπερτερεί των (περισσότερων) fast food

Η ναπολιτάνικη πίτσα αποτελεί την παλαιότερη μορφή fast-food στη Μεσόγειο. Είναι ένας -καλύτερος διατροφικά- προπομπός των cheeseburger με πατάτες τηγανιτές ή των τοστ και των σάντουιτς.

H επιτυχία της πίτσας οφείλεται σε πολλούς λόγους: είναι εύγευστη, εύκολη στην προετοιμασία και ικανοποιεί τις ανάγκες ενός γρήγορου γεύματος του μοντέρνου κόσμου.

Σε διατροφικό και θρεπτικό επίπεδο αντίθετα, όλα εξαρτώνται από τη φαντασία του μάγειρα που δεν περιορίζεται στην παραδοσιακή συνταγή της ναπολιτάνικης κουζίνας όπου νερό, αλεύρι, μαγιά, ντομάτα, σκόρδο και λάδι χωρίς καν τη μοτσαρέλλα, αντιπροσώπευαν τα βασικά συστατικά.

Σήμερα, στην πίτσα προστίθενται μανιτάρια, αντσούγιες, ζαμπόν, σαλάμι, μύδια, κρεμμύδια, τουρσιά, ελιές, ρόκα, σε ποικίλους συνδυασμούς, όλα υλικά γαστρονομικά αξιόλογα. Ένα τόσο αρχαίο φαγητό ανταποκρίνεται τέλεια στους σύγχρονους διατροφικούς προσανατολισμούς, όσων αφορά τους υδατάνθρακες, τα κορεσμένα λιπαρά και τις ζωικές πρωτεΐνες.

Τι δεν λείπει από μια γνήσια πίτσα

Η γνήσια ναπολιτάνικη πίτσα είναι φτιαγμένη με σιταρένιο αλεύρι, γαρνιρισμένη με φρέσκιες ντομάτες, μοτσαρέλλα, παρθένο ελαιόλαδο και αλάτι. Το ψήσιμο θα πρέπει να γίνει σε φούρνο με ξύλα σε θερμοκρασία μεταξύ 350 και 450 βαθμών Κελσίου.

Το ιδανικό ξύλο είναι της βελανιδιάς και της ελιάς, για να μην απελευθερώνονται δυσάρεστες μυρωδιές και καπνιά παρά μόνο το ευχάριστο άρωμα. Μια παραδοσιακή πίτσα Μαργαρίτα πρέπει να ζυγίζει βγαίνοντας από τον φούρνο 210 γρ. και δεν έχει πάνω από 500 θερμίδες.

Τι λένε οι αριθμοί

• Στην Ιταλία παράγονται 56 εκατομμύρια στρογγυλές πίτσες την εβδομάδα, δηλ.3 δις πίτσες τον χρόνο.
• Το 38% των Iταλών τις καταναλώνει σε μία από τις 20.000 πιτσαρίες και το 27% προτιμά να τις φτιάχνει και να τις καταναλώνει στο σπίτι. Το 28% τις αγοράζει από την πιτσαρία και τις καταναλώνει στο σπίτι και το 7% τις αγοράζει κατεψυγμένες από το σούπερ μάρκετ.
• Ο τζίρος που κάνουν οι πιτσαρίες ξεπερνά τα 2 δις €.

[πηγή]