Τι κι αν οι δημοσκοπήσεις της δίνουν ένα άνετο προβάδισμα 15 μονάδων από τον δεύτερο – όποιος και εάν είναι αυτός. Στη ΝΔ τρώγονται. Και στο Μαξίμου δεν φοβούνται μόνο τη γκρίνια∙ φοβούνται κυρίως την εικόνα.
Γιατί άλλο είναι να ακούγονται μουρμούρες στους διαδρόμους της Βουλής και άλλο να σηκώνονται ένας-ένας σαράντα βουλευτές και να περιγράφουν όλα όσα θεωρούν ότι δεν λειτουργούν στο «επιτελικό κράτος» του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Η αυριανή συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Ν.Δ. μόνο τυπική δεν θα είναι. Στο Μαξίμου το ξέρουν καλά και γι’ αυτό τις τελευταίες ημέρες έχει στηθεί μια επιχείρηση μαζικού πολιτικού μασάζ. Τηλέφωνα, κατ’ ιδίαν συναντήσεις, χαμηλοί τόνοι δημοσίως και η γνωστή κυβερνητική γραμμή περί «ενότητας». Μόνο που όταν χρειάζεται τόσο επίμονο μασάζ, συνήθως σημαίνει ότι οι πόνοι είναι υπαρκτοί.
Οι περισσότεροι θέλουν να στείλουν μήνυμα. Και κυρίως να ακουστούν. Γιατί αρκετοί αισθάνονται πως το κόμμα λειτουργεί πλέον σαν μια στενή ομάδα εξουσίας με πολλούς εξωκοινοβουλευτικούς υπουργούς, λίγους συνομιλητές και ακόμα λιγότερη ανοχή στη διαφορετική άποψη. Κάποιοι το λένε ευγενικά. Άλλοι μιλούν ανοιχτά για «κλειστό σύστημα Μαξίμου».
Δεν είναι τυχαίο ότι ακόμα και ο Ανδρέας Κατσανιώτης, ένας από τους βουλευτές που άσκησαν δημόσια κριτική στο επιτελικό κράτος, πέρασε το κατώφλι του Μαξίμου για το απαραίτητο μασάζ από τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Ούτε είναι τυχαίο ότι ο Χρήστος Μπουκώρος παραμένει ενοχλημένος για τον χειρισμό της υπόθεσης με τις άρσεις ασυλίας των 13 βουλευτών. Η ενόχληση δεν αφορά μόνο την ουσία. Αφορά και το πολιτικό μήνυμα: αρκετοί στη γαλάζια Κ.Ο. θεωρούν ότι αντιμετωπίστηκαν περίπου σαν αναλώσιμοι.
Πλαφόν στους τόκους: «Ανάσα» ή παγίδα; Οι τράπεζες προειδοποιούν για «παρενέργειες»
Και μέσα σε όλα αυτά, έρχεται και το συνέδριο της Ν.Δ. στις 15-17 του μήνα. Ένα συνέδριο που κανονικά θα έπρεπε να είναι φιέστα επανεκκίνησης, αλλά κινδυνεύει να εξελιχθεί σε πεδίο εσωκομματικών συμβολισμών και σιωπηλών μηνυμάτων. Το μεγαλύτερο από αυτά αφορά φυσικά τον Κώστα Καραμανλή.
Η Ντόρα Μπακογιάννη ανέλαβε – και μάλιστα δημοσίως – την αποστολή να τον πείσει να δώσει το «παρών». Πήγε στην Παναγή Κυριακού, συναντήθηκε μαζί του, άκουσε όμως αυτό που σχεδόν όλοι περίμεναν: ο πρώην πρωθυπουργός δεν το σκέφτεται. Και μάλλον τα πράγματα δεν θα μπορούσαν να είναι διαφορετικά. Μετά τη φράση στην Καλαμάτα περί πρώην πρωθυπουργών που «διαγράφονται μεταφορικά ή κυριολεκτικά», δύσκολα θα μπορούσε ο Καραμανλής να εμφανιστεί τώρα να χειροκροτεί θερμά τον Κυριάκο Μητσοτάκη σαν να μην έχει συμβεί τίποτα.
Το ακόμα πιο ενδιαφέρον είναι άλλο: η Ντόρα ήξερε σχεδόν βέβαια ποια απάντηση θα πάρει. Άρα γιατί ανέλαβε αυτή την αποστολή και γιατί φρόντισε να γίνει γνωστή; Κάποιοι στη Ν.Δ. υποψιάζονται ότι η κίνηση είχε περισσότερο εσωκομματικό αποτύπωμα παρά πραγματική προσδοκία επιτυχίας. Ένα είδος δημόσιας πρόσκλησης συμφιλίωσης, ώστε – αν ο Καραμανλής δεν πάει – η ευθύνη της απόστασης να χρεωθεί αποκλειστικά στον ίδιο.
Στο μεταξύ, το Μαξίμου προσπαθεί να αλλάξει ατζέντα ανοίγοντας τη συζήτηση για τη Συνταγματική Αναθεώρηση. Μια κλασική πολιτική συνταγή: όταν η εσωστρέφεια φουντώνει, ανεβάζεις το επίπεδο της κουβέντας. Άρθρο 16, επιλογή ηγεσίας της Δικαιοσύνης, μονιμότητα δημοσίων υπαλλήλων, ευθύνη υπουργών. Θέματα βαριά, θεσμικά, με μεταρρυθμιστικό πρόσημο.
Μόνο που στη γαλάζια παράταξη, αυτή τη στιγμή, αρκετοί βουλευτές μοιάζουν να ενδιαφέρονται λιγότερο για το άρθρο 86 και περισσότερο για το αν το Μαξίμου θυμάται ακόμα ότι υπάρχει Κοινοβουλευτική Ομάδα.