Για μια χώρα που παραδοσιακά λατρεύει το συλλογικό ποδόσφαιρο, η Ισπανία ανακαλύπτει τη γοητευτική «αμηχανία» του να διαθέτει έναν 18χρονο που μετατρέπει τη στιγμή ατομικής έμπνευσης σε βασικό τακτικό όπλο, με τον Λαμίν Γιαμάλ να πρωταγωνιστεί στη νίκη με 3-0 επί της Αυστρίας.
Ο νεαρός άσος έφτασε στο τουρνουά με ενοχλήσεις στον δικέφαλο και ξεκίνησε την πορεία της Ισπανίας από τον πάγκο, την ώρα που η ομάδα του Λουίς ντε λα Φουέντε άρχιζε με μια «λευκή» ισοπαλία απέναντι στο Πράσινο Ακρωτήρι, σε μια εμφάνιση χωρίς ρυθμό, ένταση και την αυτοπεποίθηση που είχε οδηγήσει τους Ισπανούς στον τίτλο του 2024.
Από εκείνο το άσχημο ξεκίνημα και όσο ο Γιαμάλ έβρισκε λεπτά και αγωνιστικό ρυθμό, η Ισπανία άρχισε να θυμίζει ξανά… Ισπανία, αλλά με μια νέα προσθήκη: ένα εφηβικό «ηλεκτρικό φορτίο» στη δεξιά πλευρά, που όλοι γνωρίζουν ότι θα έρθει – αλλά σχεδόν κανείς δεν μπορεί να σταματήσει.
Η επιστροφή του σε καλύτερη φυσική κατάσταση συνέπεσε με την άνοδο της απόδοσης της ομάδας. Κάθε άλλο παρά σύμπτωση. Από τότε που ξεπήδησε από τη Μασία της Μπαρτσελόνα στα 16 του, ο Γιαμάλ έχει δείξει μια σπάνια ικανότητα να κάνει το δομημένο ποδόσφαιρο να μοιάζει αυθόρμητο.
Υπήρξε κεντρικό πρόσωπο στην πορεία της Ισπανίας προς την κατάκτηση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος στη Γερμανία, όπου η ομάδα κατέγραψε το απόλυτο νικών και έπαιξε ποδόσφαιρο υψηλής έντασης και δημιουργίας, σπάζοντας και το ρεκόρ παραγωγικότητας της διοργάνωσης.
Στη Βόρεια Αμερική, η διαδρομή αποδείχθηκε πιο δύσκολη, με προβλήματα φυσικής κατάστασης να επηρεάζουν τα πλάνα του Ντε λα Φουέντε, όπως και τις δυσκολίες του Νίκο Γουίλιαμς, η ταχύτητα του οποίου στην απέναντι πλευρά είχε κομβικό ρόλο στην ισορροπία της ομάδας.
Στο παιχνίδι με το Πράσινο Ακρωτήρι, με τους Γκάβι και Φεράν Τόρες στα άκρα, η Ισπανία έδειξε άτονη. Όμως με τον Άλεξ Μπαένα να περνάει αριστερά και τον Γιαμάλ να ανεβάζει ρυθμό δεξιά, η ομάδα άρχισε να ξαναβρίσκει τα στοιχεία που τη χαρακτηρίζουν: δομή, ταχύτητα και απειλή.
ΣΤΑΘΕΡΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ
Ο Μπαένα αποτέλεσε μόνιμο πρόβλημα για την Αυστρία, «ανοίγοντας» το γήπεδο και προσφέροντας δεύτερο άξονα ανάπτυξης, ενώ ο Γιαμάλ τραβούσε συνεχώς αντιπάλους πάνω του σαν μαγνήτης.
Η Ισπανία πέρασε μεγάλα διαστήματα προσπαθώντας να τον απομονώσει στα άκρα, βασιζόμενη στην ικανότητά του στο ένας εναντίον ενός. Αυτό λειτούργησε αρκετές φορές ώστε να γείρει την ισορροπία του αγώνα.
Ωστόσο, οι καλύτερες στιγμές ήρθαν όταν ο νεαρός κινήθηκε προς τον άξονα, συμπίεσε χώρους και έδωσε περισσότερες εμπλοκές στους Ρόδρι και Πέδρι, επιτρέποντας στην ομάδα να κυκλοφορήσει την μπάλα με τον γνώριμο ρυθμό της.
Υπάρχουν ακόμη στοιχεία προς βελτίωση: η Ισπανία χρειάζεται μεγαλύτερη διάρκεια στον έλεγχο του κέντρου και μικρότερες αποστάσεις μεταξύ των γραμμών. Όμως η εικόνα δείχνει ότι τα «γρανάζια» αρχίζουν να δένουν.
Ο Μαρτίν Θουμπιμέντι και ο Πέδρο Πόρο είχαν εξαιρετική παρουσία στα άκρα της άμυνας, ο Ρόδρι ανέβασε κατακόρυφα την απόδοσή του στο δεύτερο ημίχρονο και ο Μίκελ Ογιαρθάμπαλ αποδείχθηκε ξανά καθοριστικός.
Ίσως το πιο ενθαρρυντικό στοιχείο για την Ισπανία ήταν ότι ο Γιαμάλ αναδείχθηκε πολυτιμότερος παίκτης του αγώνα χωρίς να σκοράρει ή να δώσει ασίστ.
Και αυτό έχει σημασία. Σε μια εποχή όπου οι διεκδικητές τίτλων εξαρτώνται έντονα από τους σκόρερ τους, η Ισπανία κατάφερε να κερδίσει άνετα με τον Γιαμάλ να επηρεάζει το παιχνίδι με πιο λεπτές, αλλά εξίσου καθοριστικές παρεμβάσεις: τραβώντας την πίεση, αποδιοργανώνοντας την άμυνα της Αυστρίας και δημιουργώντας χώρο για τους υπόλοιπους.
Η υπεροχή της Ισπανίας δεν περιορίστηκε στην επίθεση. Δεν επέτρεψε στην Αυστρία ούτε ένα σουτ στον στόχο – για πρώτη φορά σε αγώνα νοκ-άουτ Μουντιάλ από τον τελικό του 2014 μεταξύ Γερμανίας και Αργεντινής.
Επιπλέον, η Ισπανία δεν έχει δεχτεί γκολ σε Μουντιάλ από την ήττα της από την Ιαπωνία το 2022 και τρέχει ένα σερί 34 αγώνων χωρίς ήττα.
Μετά τις αρχικές αμφιβολίες, η Ισπανία δείχνει ξανά επικίνδυνη, με τον Γιαμάλ υγιή, τολμηρό και ολοένα και πιο κεντρικό σε ό,τι κάνει στο γήπεδο.